ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΑΣΓΜΕ (Ανώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ελλάδας), εκφράζοντας το σύνολο των γονιών, εύχεται ολόψυχα καλή επιτυχία στα παιδιά της Γ' Λυκείου που δίνουν αυτές τις μέρες τη μάχη των Πανελληνίων Εξετάσεων και καλή δύναμη στους μαθητές της Α' Λυκείου, που θα υποστούν φέτος το βάσανο των ημι-πανελλαδικών εξετάσεων Νέου Τύπου του Νέου Λυκείου. Όπως επισημαίνει στην ανακοίνωσή της η ΑΣΓΜΕ:

Είναι όλοι τους Μαχητές, ανεξαρτήτως βαθμού. Είναι σημαντικό εμείς οι γονείς να πούμε στα παιδιά μας, καθαρά και ξάστερα, ότι:
+ Ο αγώνας της ζωής δεν σταματά ποτέ και δεν καθορίζεται από μία μάχη μόνο και μάλιστα μια μάχη εν πολλοίς στημένη.
+ Ο δρόμος για τη μόρφωση είναι μακρύς και όμορφος, δεν ταυτίζεται με τη "διδακτέα ύλη", είναι όπλο για τους νέους ανθρώπους, γι' αυτό και τους την στερούν.

Πρέπει να την αναζητούν μέσα και έξω από τους τέσσερις τοίχους ενός σχολείου. Τόσο οι γονείς όσο και οι καθηγητές των μαθητών γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το σύνολο των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα έκοβε και έραβε την εκπαίδευση στα μέτρα των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά τα εύηχα συνθήματα όπως το "πρώτα ο μαθητής".

Κάθε χρόνο οι αλλαγές ήταν πιο παλιές και από τις παλιές και ας τις επικοινωνούσαν ως "νέες" και αυτό έχει αποδειχθεί έμπρακτα σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης και με κάθε μέτρο που έχουν προχωρήσει, ιδίως μέσα στα χρόνια της κρίσης. Στους γονείς των παιδιών που συμμετέχουν σε αυτές τις μάχες, ευχόμαστε πρώτα από όλα δύναμη. Τους θυμίζουμε ότι αυτό που έχει αποτύχει είναι το εκπαιδευτικό και το συνολικότερο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα. Όχι τα παιδιά μας. Γι' αυτό, πρώτο καθήκον μας είναι η ανατροπή της αδικίας που ζουν τα παιδιά μας ως μαθητές σήμερα, ως φοιτητές και εργαζόμενοι αύριο.

ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ 14/5

Την Τετάρτη 14 Μάη απεργούμε!

Οι εξελίξεις στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης είναι εκρηκτικές. Πρέπει να σημάνει συναγερμός. Οι τελευταίες τροπολογίες του Υπουργείου Παιδείας, στο «πολυνομοσχέδιο» και στο νομοσχέδιο για τις λαϊκές αγορές δίνουν συντριπτικό χτύπημα στα δικαιώματά μας.

Κυβέρνηση και ΕΕ δίνουν «γη και ύδωρ» στους σχολάρχες. Τους απαλλάσσουν από χρέη, τους ανοίγουν νέα πεδία κερδοφορίας, με απελευθέρωση των απολύσεων, κατάργηση των αποζημιώσεων και των όποιων περιορισμών υπήρχαν στην εκπαιδευτική διαδικασία και στο καθεστώς λειτουργίας. Την στιγμή οι εργαζόμενοι του κλάδου καλούμαστε να δουλέψουμε χωρίς δικαιώματα, με ατομικές συμβάσεις εργασίας και πετσοκομμένους μισθούς.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ καλούμε όλους τους συναδέλφους να δώσουμε απάντηση στη νέα αυτή επίθεση. Να ορθώσουμε τείχος, να οργανωθούμε στα σωματεία μας. Να μην περάσει η τρομοκρατία. Καμία αναμονή, τώρα σε όλους τους χώρους δουλειάς οργανώνουμε την πάλη μας. Τίποτα δεν κερδήθηκε με παρακάλια, με τη λογική του «κοινωνικού εταιρισμού» με τους εργοδότες.

Για να φρενάρουμε την αντιλαϊκή επίθεση, πρέπει απέναντι στην συμμαχία Κυβέρνησης – ΕΕ- Εργοδοτών και των κομμάτων τους, πρέπει να χτίσουμε τη δική μας συμμαχία. Όρος και προϋπόθεση για να γίνει πιο αποτελεσματικός ο αγώνας αποτελεί η κοινή δράση, η συμπόρευση με όλους τους εργαζόμενους και τους γονείς σε γραμμή ρήξης και ανατροπής. Χρειάζεται να αναμετρηθούμε με την εργοδοσία, να συσπειρωθούμε στα ταξικά σωματεία μας.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Η πολιτική αυτή που στηρίζει τους καπιταλιστές-σχολάρχες και τσακίζει τα δικαιώματά μας δεν ήρθε από το πουθενά. Έχει σχεδιαστεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, εφαρμόζεται σε όλες τις χώρες της κι έχουν τεράστιες ευθύνες τόσο οι κυβερνήσεις όσο και τα κόμματα και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που στηρίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η πλειοψηφία της ΟΙΕΛΕ συνεχίζει να καλλιεργεί αυταπάτες στους συναδέλφους του κλάδου, επικαλείται τους «νόμους και το Σύνταγμα» που «θα προστατεύσουν» τάχα τα δικαιώματά μας και διακηρύσσει ότι απλά με μια ψήφο και χωρίς πραγματική σύγκρουση με αυτή την πολιτική, μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα.

Καμία αυταπάτη, παίρνουμε την υπόθεση στα χέρια μας! Συμμετέχουμε-προετοιμάζουμε την 24ωρη Απεργία στην ιδιωτική εκπαίδευση την Τετάρτη 14 Μάη. Οργάνωση, αγώνας, αντεπίθεση για έξοδο από την κρίση σε όφελος του λαού. Παλεύουμε σε κάθε χώρο να εμποδίσουμε την εφαρμογή των μέτρων, κανένας μόνος του απέναντι στην εργοδοσία.

Απαιτούμε- Παλεύουμε:

♦ Να υπογραφεί εδώ και τώρα Συλλογική Σύμβασης Εργασίας. Αυξήσεις στους μισθούς που να καλύπτουν ένα μέρος από τις τεράστιες απώλειες που έχουμε.

♦ Έκτακτο επίδομα ένα μισθό για όλους τους ανέργους. Απλοποίηση των προϋποθέσεων για τη χορήγηση του επιδόματος ανεργίας. Επίδομα ανεργίας στα 600 ευρώ.

♦ Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με πλήρη δικαιώματα! Μονιμοποίηση εδώ και τώρα όλων των συμβασιούχων στην εκπαίδευση χωρίς όρους και προϋποθέσεις! Κατάργηση όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας! Μαζικούς διορισμούς τώρα για την κάλυψη όλων των κενών.

♦ Ενάντια σε κάθε επιχειρηματική δράση στην εκπαίδευση, για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν παιδεία.

ΑΚΥΡΩΣΗ ΠΡΟΣΤΙΜΩΝ ΤΟΥ ΟΑΣΘ

Το πρωί της Τρίτης 6 Μαϊου, πραγματοποιήθηκε σύντομη παρέμβαση στα γραφεία του ΟΑΣΘ, από μικρή ομάδα συναγωνιστών, οι οποίοι πέρα απ' το ότι προσκόμισαν δύο πρόστιμα για σβήσιμο (ανέργου και φοιτήτριας με χαμηλό εισόδημα γονέων), τσέκαραν για την εξέλιξη όσων προστίμων είχαν κατατεθεί για σβήσιμο στις δύο προηγούμενες κινητοποιήσεις που είχαν πραγματοποιηθεί στον ΟΑΣΘ από τις Επιτροπές Ανέργων (20/3 και 7/4). Σας ενημερώνουμε ότι όσα πρόστιμα είχαν κατατεθεί τότε προς ακύρωση, έχουν όντως ακυρωθεί.

ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ 4/5

Σε 24ωρη απεργία προχωρούν σήμερα Κυριακή οι εργαζόμενοι στο Εμπόριο, αντιδρώντας στο άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές, στις μειώσεις μισθών και στην απλήρωτη εργασία.

Ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης διοργανώνει συγκέντρωση στις 10.30 το πρωί στο Εργατικό Κέντρο της πόλης για να γίνει πανεξόρμηση στους χώρους δουλειάς. Ανάλογες κινητοποιήσεις θα γίνουν και σε άλλες πόλεις της χώρας.

H εργοδοσία κλιμακώνει την επίθεση στον κλάδο, με μειώσεις μισθών, πλήρες ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων, των ωραρίων λειτουργίας των καταστημάτων, τη γενίκευση των ατομικών συμβάσεων.

Προχωρά η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση στο κλάδο με την "ΚΑΡΦΟΥΡ ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ" να αναδεικνύεται σε πρώτη δύναμη στο χώρο του λιανικού εμπορίου με 17.000 εργαζόμενους πανελλαδικά όπου μετά την εξαγορά των σούπερ  μάρκετ "ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗ" και "ΛΑΡΙΣΑ", τώρα ζητάει από το σύνολο των εργαζόμενων εκ’ περιτροπής εργασία.

Στα "Lidl" προχωρούν σε απολύσεις πρωτοπόρων εργαζόμενων με αστείες δικαιολογίες, στα "Praktiker" πανελλαδικά παραμένει αβέβαιο το μέλλον των εργαζομένων ακόμα και μετά την εξαγορά τους από καναδικό όμιλο επιχειρήσεων.

Στα μεγάλα Σούπερ Μάρκετ ("ΑΒ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ"- "ΚΑΡΦΟΥΡ ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ") το 70% των εργαζομένων απασχολείται με μερική απασχόληση και ωρομίσθιο.

Οι συνθήκες δουλειάς συνολικά στον κλάδο έχουν χειροτερεύσει. Συμβάσεις 8ωρων μετατρέπονται σε 6ωρες - 4ωρες, η ανασφάλιστη και απλήρωτη δουλειά κυριαρχούν, οι ατομικές συμβάσεις έχουν γίνει η βασική μορφή απασχόλησης στον κλάδο.

Η κατάργηση ουσιαστικά της κυριακάτικης αργίας με την πιλοτική εφαρμογή της σε 3 τουριστικές περιοχές στοχεύει όλους τους εργαζόμενους και όχι μόνο όσους εργάζονται στο εμπόριο επιβάλλοντας συνθήκες ασταμάτητης δουλειάς. Η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές ανοίγει το δρόμο για 7ήμερη εβδομαδιαία εργασία σε όλους τους κλάδους και για όλους τους εργαζόμενους.

Οι παρατάξεις που έχουν την πλειοψηφία στην ΟΙΥΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ) αντί να καλέσουν τον κλάδο να τον ενημερώσουν για την επίθεση της εργοδοσίας και τις εξελίξεις στο κλάδο προκήρυξαν ξανά απεργία για τις 4/5/2014 χωρίς να πάρουν κανένα μέτρο για την επιτυχία της, σπέρνοντας για άλλη μια φορά την απογοήτευση, το φόβο και την υποταγή στις εντολές της εργοδοσίας.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στην εκτελεστική επιτροπή την Δευτέρα 28/4/2014 καταψήφισαν την πρόταση της πλειοψηφίας της ΟΙΥΕ για απεργία στις 4/5/2014 γιατί είναι μια απεργία χωρίς να παίρνει υπόψιν της τα προβλήματα του κλάδου, χωρίς προοπτική κλιμάκωσης. Είναι μια απεργία που δεν απαντάει στις ανάγκες των εργαζομένων σήμερα για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για βασικό μισθό 920 ευρώ, για κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών απασχόλησης, της κατάργησης του ωρομισθίου και της μερικής απασχόλησης με συμβάσεις αορίστου χρόνου και 8ωρες, για κατάργηση της εκ’ περιτροπής εργασίας.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στην ΟΙΥΕ είναι υπέρ των αγώνων με πλαίσιο και αιτήματα που να εξυπηρετούν τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, την κλιμάκωσης τους, αγώνες με την οργανωμένη συμμετοχή των εργαζομένων, όχι αγώνες που υπονομεύονται από αυτούς που τους κηρύσσουν, αγώνες που εξυπηρετούν τις ανάγκες των μονοπωλίων και με στόχο την εναλλαγή των διαχειριστών στην κυβέρνηση.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στην ΟΙΥΕ πρότειναν κλαδική απεργιακή κινητοποίηση το πρώτο 10ήμερο του Ιουνίου για να υπάρχει όλος ο απαραίτητος χρόνος για την προετοιμασία της (ΔΣ σωματείων, Γενικές Συνελεύσεις, Περιφερειακές συσκέψεις), γιατί είναι ανάγκη να απαντήσει όλος ο κλάδος στο μακελειό που γίνεται, με πλαίσιο που να αφορά την υπογραφή κλαδικής σύμβασης με αυξήσεις στους μισθούς, τις εργασιακές σχέσεις, τα ωράρια λειτουργίας των καταστημάτων και όχι μόνο την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

Καλούμε τους εργαζόμενους στο εμπόριο και τις υπηρεσίες να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για την επιτυχία της απεργίας, να σπάσουν το φόβο και την τρομοκρατία της εργοδοσίας, να δώσουν και αυτή τη μάχη σε όλους τους χώρους δουλειάς με ψηλά το κεφάλι.

Δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την οργάνωση των εργαζομένων του κλάδου, με δυνάμωμα των συνδικάτων για να γίνουν πιο δυνατοί οι εργαζόμενοι απέναντι στην εργοδοσία και τους εντεταλμένους της στο συνδικαλιστικό κίνημα, ισχυροποιώντας το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, δυναμώνοντας το ΠΑΜΕ.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ :

♦ Όχι στην κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας.

♦ Υπερασπίζουμε την Κυριακή ως υποχρεωτική αργία για όλα τα καταστήματα.

♦ Εθνικό ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων που δεν θα ξεπερνά τις 48 ώρες την εβδομάδα, με 3 απογεύματα κλειστά τα μαγαζιά και με σταθερό ωράριο .

♦ Για τους εργαζόμενους στο εμπόριο 8ωρο, 5ημερο, 40ωρο με μόνιμη και σταθερή εργασία.

♦ Να καταργηθούν όλοι οι νόμοι και οι διατάξεις που απελευθερώνουν το ωράριο.

♦ Κατάργηση της μερικής απασχόλησης, του ωρομίσθιου, των συμβάσεων ορισμένου χρόνου και όλων των ελαστικών μορφών εργασίας και μετατροπής τους σε 8ωρες συμβάσεις αορίστου χρόνου.

♦ Υπογραφή Συλλογικών συμβάσεων με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων.

♦ Κατάργηση της εκ’ περιτροπής εργασίας. 

"ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ" ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΕΜΠΟΡΩΝ

Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΑΡΓΙΑΣ ΕΥΝΟΕΙ ΤΑ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ 

Συνάδελφοι, 

Από την πρώτη στιγμή η ΠΑΣΕΒΕ πήρε θέση,  χωρίς περιστροφές ενάντια στις “Ανοιχτές Κυριακές” και προειδοποίησε ότι «τόσο η κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας, όσο και η απελευθέρωση ωραρίων θα οδηγήσει πιο γρήγορα στο κλείσιμο χιλιάδων μικροεπιχειρήσεων, αφού θα αυξήσει το λειτουργικό κόστος, ενώ ταυτόχρονα θα γιγαντώσει τα πολυκαταστήματα, τα μεγάλα εμπορικά και τα Mall. Είναι ένα κομμάτι από το παζλ των εξοντωτικών μέτρων που έχουν παρθεί τα τελευταία χρόνια όπως τα συνεχή χαράτσια, τα άδικα φορολογικά μέτρα, τα αντιασφαλιστικά, το “άνοιγμα” των επαγγελμάτων κ.ά.». 

Tα αποτελέσματα, γρήγορα, μας επιβεβαίωσαν. Στην αποτίμηση του χριστουγεννιάτικου τζίρου (με 2 “ανοιχτές Κυριακές”), μόνο 3 εμπορικοί σύλλογοι από τους 58 ανέφεραν τη δεύτερη Κυριακή της εορταστικής περιόδου ως ημέρα με την καλύτερη αγοραστική κίνηση, ενώ η γενική μείωση του τζίρου κινήθηκε από 21% έως 30%. Αλλά και στις ανοιχτές “Ανοιχτές Κυριακές” των εκπτώσεων η εμπορική κίνηση -στην καλύτερη περίπτωση- κινήθηκε στα επίπεδα μιας καθημερινής, ανακατατάσσοντας απλά τον τζίρο της εβδομάδας. 

Δημοσιεύματα εφημερίδων, από τις πιο ένθερμες που αποκαλούσαν παρωχημένο ταμπού την Κυριακάτικη Αργία, ανέφεραν: 

«…στις περισσότερες των περιπτώσεων το άθροισμα του τζίρου το Σαββατοκύριακο του Λαζάρου στις μικρές και μεσαίες εμπορικές επιχειρήσεις ήταν πολύ κοντά στον τζίρο οποιουδήποτε αντίστοιχου Σαββατοκύριακου (με κλειστά τα μαγαζιά την Κυριακή)». 

«.. η πρώτη αριθμητική αποτίμηση για την ισχύ του μέτρου των Κυριακών και της «λευκής νύχτας» στον τζίρο των εμπορικών επιχειρήσεων το τελευταίο τρίμηνο του 2013, συμπεραίνει πως συνέβαλε στο να αυξηθούν τα έσοδα τουλάχιστον κατά 2% μόνο για τις εισηγμένες εμπορικές επιχειρήσεις». 

Μπροστά σε μια ακόμα “Ανοιχτή Κυριακή” καλούμε όλους τους συναδέλφους μας, μικρούς εμπόρους: 

1. Να περιφρουρήσουν με κάθε μέσο την κυριακάτικη αργία σαν «κόρη οφθαλμού», συσπειρωμένοι γύρω από τα σωματεία, τους συλλόγους τους, τις ενώσεις και τις επιτροπές αγώνα της ΠΑΣΕΒΕ. 

2. Να συστρατευτούν σε κοινό αγώνα με τους εμποροϋπαλλήλους και το ταξικό συνδικαλιστικό τους κίνημα, το ΠΑΜΕ. 

3. Να βγάλουν συμπεράσματα για τους συμβιβασμένους συνδικαλιστές και να παλέψουν ενεργά για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στο συνδικαλιστικό κίνημα. 

4.  Να βγάλουν συμπεράσματα στις τριπλές εκλογές στις 18 και 25 Μάη, για τους εκλεγμένους στην τοπική διοίκηση που είναι «κοντά στον λαό», αλλά ταυτόχρονα βάζουν πλάτη να περάσει η βάρβαρη πολιτική που οδηγεί χιλιάδες εργαζόμενους στην εξαθλίωση και χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι στην ανεργία και τα χρέη. 

Καλούμε τα Σωματεία, τις Ενώσεις, τους Εμπορικούς Συλλόγους, τις Επιτροπές Αγώνα της ΠΑΣΕΒΕ να αντιδράσουν, να καταδικάσουν στην πράξη την κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας, σε συνεργασία με τους εργαζόμενους στο εμπόριο. 

Παλεύουμε για: 

· Νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης Αργίας, ως υποχρεωτική αργία για όλα τα καταστήματα. 

· Να καταργηθούν όλοι οι νόμοι και οι διατάξεις που απελευθερώνουν τα ωράρια. Εθνικό ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων που δεν θα ξεπερνά τις 48 ώρες την εβδομάδα με 3 απογεύματα κλειστά τα μαγαζιά και με σταθερό ωράριο. 

· Υπογραφή Συλλογικών συμβάσεων με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων. Για τους εργαζόμενους στο εμπόριο 8ωρο, 5ημερο, 40ωρο με μόνιμη και σταθερή εργασία.

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ 2/5

Ο Σύλλογος Γυναικών του Ε' Διαμερίσματος Θεσσαλονίκης σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας:  

"Ματωμένη Αμερική" 

 την Παρασκευή 2 Μαϊου, στις 7:00 μ.μ. στη διεύθυνση Μυκηνών 17 (Μπότσαρη με Δελφών).

Μια ταινία του John Sayles γεμάτη δύναμη, που απεικονίζει τόσο τους όρους υπό τους οποίους οι περισσότεροι ανθρακωρύχοι εργάστηκαν, όσο και τους κοινωνικούς όρους που υπήρχαν στην Αμερική τη δεκαετία του '20.

Απεικονίζει ακριβώς τον τρόπο με τον οποίο τα ισχυρά βιομηχανικά συμφέροντα χειρίστηκαν την οικονομική εξάρτηση του εργαζόμενου και έλεγξαν την απόκτηση των πρώτων αναγκών του, όπως η στέγη, το φαγητό και η ένδυση.

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ

Πλημμύρισε με κόσμο η πλατεία στο άγαλμα Βενιζέλου το πρωί της Πρωτομαγιάς. Κατά πάσα πιθανότητα είχαμε να κάνουμε με την πολυπληθέστερη πρωτομαγιάτικη απεργιακή συγκέντρωση των τελευταίων χρόνων.

Χαιρετισμό απηύθυνε ο Βασίλης Αρτεμίου, πρόεδρος της ΠΟΕΕΠ, ο οποίος σημείωσε ότι «οι ταξικοί αγώνες του χτες μας οδηγούν στους ταξικούς αγώνες του σήμερα», ενώ στάθηκε ιδιαίτερα στον πολύμηνο απεργιακό αγώνα των εργατών της COCA COLA στη Θεσσαλονίκη.

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Σωτήρης Ζαριανόπουλος, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, ο οποίος αναφέρθηκε εκτενώς στις επιπτώσεις από την πολιτική που ακολουθείται στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Όχι άλλος χρόνος χαμένος, καμιά αναμονή, κανένας εφησυχασμός, καμία αυταπάτη. Οργάνωση του αγώνα στα ταξικά σωματεία, στο ΠΑΜΕ, στις Λαϊκές Επιτροπές, για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης, Ευρωπαϊκής Ένωσης, κεφαλαίου».

Ακολούθησε πορεία στους κεντρικούς δρόμους, όπου στην κεφαλή της εργάτες και νεολαίοι κρατούσαν στεφάνια. Το κεντρικό πανό ανέγραφε: «Δυο δρόμοι υπάρχουν: Υποταγή και Εξαθλίωση ή Αγώνας και Επιβίωση», ενώ τα συνθήματα δονούσαν την ατμόσφαιρα, όπως «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

Ως κλείσιμο της κινητοποίησης, έγιναν καταθέσεις στεφανιών προς τιμήν των νεκρών ηρώων της εργατικής τάξης στη συμβολή των οδών Εγνατίας και Βενιζέλου, όπου εκτυλίχτηκαν τα συγκλονιστικά γεγονότα το 1936 (θα ακολουθήσει τις επόμενες ημέρες σχετική ανάρτηση για τα ιστορικά αυτά γεγονότα).

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ

Μετά την απεργιακή συγκέντρωση της 1ης Μάη στις 10:30 στο άγαλμα Βενιζέλου και την αντίστοιχη πορεία, θα ακολουθήσει γλέντι με φαγητό και ποτό στο χώρο της Λαϊκής Επιτροπής (Μυκηνών 17). Το τραπέζι θα αποτελείται από εδέσματα που θα προέλθουν από την εθελοντική συνεισφορά των παρευρισκόμενων (κοινώς ρεφενέ). Ο χώρος είναι ανοιχτός σε όποιον θέλει να παρευρεθεί.

1η ΜΑΪΟΥ 1886: ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Στις 20 Ιουλίου 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς πήρε την εξής απόφαση: 

«Θα οργανωθεί μια μεγάλη διεθνής εκδήλωση για μια καθορισμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο, ώστε οι εργάτες σε όλες τις χώρες και σε όλες τις πόλεις ν' απευθύνουν ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη μέρα, προς τις δημόσιες αρχές, ένα αίτημα για να καθοριστεί η εργάσιμη μέρα σε οκτώ ώρες και να τεθούν σε ισχύ οι άλλες αποφάσεις του Διεθνούς Συνεδρίου του Παρισιού. Ενόψει του ότι μια τέτοια εκδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί από την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας στο συνέδριό της, το Δεκέμβρη του 1888 στο Σεντ Λούις για την 1η του Μάη 1890, η μέρα αυτή γίνεται δεκτή σαν η μέρα για τη διεθνή εκδήλωση. Οι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την εκδήλωση με τρόπο ανάλογο προς τις συνθήκες της χώρας τους» (Ουίλιαμ Φόστερ: «Η Ιστορία των τριών Διεθνών», Αθήνα 1975, σελ. 175). 

Γιατί όμως η 1η Μάη; Ηταν η μέρα της μεγάλης απεργίας στο Σικάγο των ΗΠΑ με αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης εργάσιμης μέρας, αντί της 10ωρης, 11ωρης έως και 14ωρης που ήταν ως τότε. Απεργία η οποία συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες και που βάφτηκε στο αίμα των εργατών από το χτύπημα αστυνομίας με εντολή των καπιταλιστών, ενώ οι ηγέτες, πρωτεργάτες των τότε εργατικών κινητοποιήσεων για το 8ωρο καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν. Έτσι η 1η Μάη του 1886 αποφασίστηκε να καθιερωθεί ως η Εργατική Πρωτομαγιά. 

«Παντού βλέπει κανείς αναταραχή για το 8ωρο», έγραφε ο Τζον Σουίντον στην εφημερίδα του, στις 18 του Απρίλη 1886. Οι εργάτες διαδήλωναν και τραγουδούσαν από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Σαν Φραντσίσκο. Οι εφημερίδες, ομόφωνα και με μικρές διαφοροποιήσεις, δήλωναν ότι το κίνημα ήταν «κομμουνιστικό, ανατριχιαστικό και αχαλίνωτο». Δήλωναν ότι θα έφερνε «μείωση μισθών, φτώχεια και κοινωνική υποβάθμιση του Αμερικανού εργάτη», ενώ θα έσπρωχνε τους εργάτες σε «αλητεία και χαρτοπαιξία, βία, κραιπάλη και αλκοολισμό». Η Νιου Γιορκ Τάιμς, στις 25 του Απρίλη 1886, χαρακτήρισε το κίνημα «αντιαμερικανικό», προσθέτοντας ότι «οι εργατικές αναταραχές προκαλούνται από ξένους»... 

Οι εφημερίδες και οι βιομήχανοι διέδιδαν ότι η 1η του Μάη ήταν η ημερομηνία που θα γινόταν μια κομμουνιστική εργατική εξέγερση, σύμφωνα με το μοντέλο της Παρισινής Κομμούνας. Ο Μέλβιλ Ε. Στόουν, διευθυντής της εφημερίδας Σικάγκο Ντέιλι Νιους - η οποία χαρακτηριζόταν «η πιο κερδοφόρα έκδοση δυτικά της Νέας Υόρκης» - έλεγε ότι «εύκολα προβλέπεται επανάληψη των ταραχών της Παρισινής Κομμούνας», για την 1η Μάη 1886. Στο φύλλο της μέρας εκείνης, η εφημερίδα του Σικάγου Inter Ocean ανακοίνωνε: «Οι σοσιαλιστές ταραχοποιοί δήλωσαν με καμάρι ότι θα χρησιμοποιήσουν τη διαδήλωση για το 8ωρο προς όφελός τους... Εγινε γνωστό ότι φτάνουν σήμερα στο Σικάγο μερικοί από τους πιο ικανούς καθοδηγητές του σοσιαλιστικού κινήματος»... 

Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα. Ο παγωμένος άνεμος της λίμνης, που συχνά ήταν πολύ διαπεραστικός την άνοιξη, ξαφνικά έπεσε και είχε βγει ένας δυνατός ήλιος. Ολα ήταν ήσυχα, τα εργοστάσια άδεια, οι αποθήκες κλειστές, τα φορτηγά βαγόνια αχρησιμοποίητα, οι δρόμοι έρημοι, οι οικοδομές παρατημένες, δεν έβγαινε καπνός από τα φουγάρα των εργοστασίων και οι μάντρες των ζώων ήταν σιωπηλές. 

Ήταν Σάββατο, εργάσιμη μέρα. Ομως οι εργάτες γελώντας, κουβεντιάζοντας και ντυμένοι με τα καλά τους, κατευθύνονταν μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, στη λεωφόρο Μίτσιγκαν. Ο δρόμος είχε αποκτήσει ατμόσφαιρα γιορτής... 

Έξω από τον κύριο όγκο της διαδήλωσης και στους γειτονικούς δρόμους ήταν παραταγμένοι λόχοι αστυνομικών και ειδικών δυνάμεων, έτοιμοι να επιβάλουν «το νόμο και την τάξη». Σε στρατηγικά σημεία, στις στέγες, ήταν μαζεμένοι αστυνομικοί, Πίνκερτον και αξιωματικοί της εθνοφρουράς, κρατώντας όπλα και άλλα σύνεργα πολέμου. Στους στρατώνες, 1.350 εθνοφρουροί με στολή, οπλισμό και πολυβόλα περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν. Σε ένα κεντρικό κτίριο γραφείων μαζεύτηκαν ηγετικά στελέχη της Επιτροπής Πολιτών. Συνεδρίαζαν όλη τη μέρα και έπαιρναν αναφορές από έξω για την επικείμενη σύγκρουση. Αυτοί ήταν το γενικό επιτελείο που συντόνιζε τη μάχη για τη διάσωση του Σικάγου από το κομμουνιστικό οχτάωρο... 

Γύρω στους 340.000 εργάτες διαδήλωναν σε όλη τη χώρα. Περίπου 190.000 είχαν κατέβει σε απεργία. Στο Σικάγο 80.000 απεργούσαν για το οχτάωρο και οι περισσότεροι, είπε ο Σπάις δείχνοντας με συγκίνηση, βρίσκονταν εδώ και περίμεναν να αρχίσει η διαδήλωση. Μια δεύτερη σκέψη πέρασε από το μυαλό του και είπε στον Πάρσονς να διαβάσει το κύριο άρθρο της Μέιλ:

«Στην πόλη μας υπάρχουν δύο επικίνδυνοι κακοποιοί, δύο ακαμάτηδες δειλοί που πάνε να δημιουργήσουν φασαρίες. Ο ένας λέγεται Πάρσονς, ο άλλος Σπάις... Θυμηθείτε τα ονόματά τους σήμερα. Παρακολουθήστε τους. Θεωρήστε τους προσωπικά υπεύθυνους για όποια φασαρία δημιουργηθεί. Τιμωρήστε τους παραδειγματικά αν σημειωθούν ταραχές!». 

Η διαδήλωση άρχιζε, οι χιλιάδες ξεκινούσαν την πορεία και ο καθένας ένιωθε μέσα του τη δύναμη, την τεράστια δύναμη της αλληλεγγύης... όλοι αποφασισμένοι στη διεκδίκηση του 8ωρου. 

Ο Πάρσονς βάδιζε κοντά στην κεφαλή της πορείας... Η πορεία κατευθύνθηκε προς τη λίμνη Φροντ, όπου θα γίνονταν ομιλίες στα αγγλικά, στα τσέχικα, στα γερμανικά και τα πολωνικά. Ο Πάρσονς μίλησε για την ακατανίκητη δύναμη της ενωμένης εργατικής τάξης. Ο Σπάις, τριάντα ενός χρόνων, εκδότης της γερμανόφωνης εργατικής εφημερίδας Αρμπάιτερ - Τσάιτουνγκ και εξίσου εύγλωττος στη μητρική του γλώσσα και στα αγγλικά, ήταν πολύ αγαπητός στους συγκεντρωμένους... Καθώς τα χειροκροτήματα για τον Σπάις έσβηναν, η Πρωτομαγιά ανήκε πια στο παρελθόν. 

Δεν έγινε αιματοχυσία, ούτε επαναλήφθηκε η Παρισινή Κομμούνα... Ο Τύπος με απολογητικό ύφος άρχισε να μετριάζει τις βίαιες προβλέψεις του... το Σικάγο τώρα ένιωθε κάπως εξαπατημένο με την ειρηνική διαδήλωση. Η επόμενη μέρα ήταν Κυριακή και ο Πάρσονς πήγε στο Σινσινάτι για να μιλήσει σε μια συγκέντρωση. Τη Δευτέρα η απεργία απλώθηκε και πολλές χιλιάδες εργατών του Σικάγου κατάκτησαν το οχτάωρο, ενώ η Επιτροπή Πολιτών εξακολουθούσε να υποστηρίζει ότι κάτι έπρεπε να γίνει. 

Η αστυνομία, εξοργισμένη από τη διάψευση των υψηλών προσδοκιών της για την Πρωτομαγιά, παρηγορήθηκε κάπως χτυπώντας τους εργαζόμενους στο λοκ άουτ του εργοστασίου θεριστικών μηχανών του Μακ Κόρμικ και βάζοντας μέσα 300 απεργοσπάστες. Την ώρα που έκλεινε το εργοστάσιο, ένα μεγάλο πλήθος εργατών περίμενε να βγουν οι απεργοσπάστες. Τότε, ξαφνικά, τα όπλα των αστυνομικών στράφηκαν κατά πάνω τους. Εκείνοι υποχώρησαν και έκαναν να φύγουν, όταν η αστυνομία, σύμφωνα με έναν αυτόπτη μάρτυρα, «άρχισε να πυροβολεί τους εργάτες πισώπλατα. Μερικοί άντρες και αγόρια σκοτώθηκαν καθώς έτρεχαν να φύγουν». Οι νεκροί ήταν έξι. Ο Σπάις, που μιλούσε εκεί κοντά σε συγκέντρωση απεργών εργατών ξυλουργείων, είδε τη σφαγή και το ανέφερε στους συντρόφους του. Αποφασίστηκε να οργανωθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την αστυνομική βία, το επόμενο βράδυ στην πλατεία Χεϊμάρκετ... 

Ο Πάρσονς είχε γυρίσει από το Σινσινάτι με ακμαίο ηθικό και ενθουσιασμένος από τα νέα ότι χιλιάδες εργάτες σε όλη τη χώρα κατακτούσαν το οχτάωρο. Αφού ετοίμασε λεπτομερειακή αναφορά για το ταξίδι του, το μεσημέρι και ενώ έτρωγαν στο σπίτι τους της οδού Ιντιάνα, η Λούσι του είπε για τη συγκέντρωση στη Χεϊιμάρκετ, αλλά πρόσθεσε ότι την Κυριακή, όσο έλειπε, εκείνη συναντήθηκε με γυναίκες ράφτρες που ήθελαν να οργανωθούν. Ο Πάρσονς, ενθουσιασμένος από αυτήν την προοπτική, αποφάσισε να μην πάει στη Χεϊμάρκετ, αλλά να συναντηθεί με τον Σαμ Φίλντεν και άλλα στελέχη του Συνδέσμου Εργαζομένων, στο γραφείο της Αλάρμ, στην Πέμπτη Λεωφόρο 107, για να ασχοληθούν με την οργάνωση των γυναικών... 

Συζητούσαν ορισμένες προτάσεις πάνω στην οργανωτική καμπάνια, όταν μπήκε λαχανιασμένος ένας απεσταλμένος. «Η συγκέντρωση είναι μεγάλη στη Χεϊμάρκετ», είπε, «και ο Σπάις είναι ο μόνος ομιλητής. Θέλει να πας», είπε στον Πάρσονς, «και συ, επίσης, Φίλντεν». 

Το πλήθος δεν έφτανε να γεμίσει την πλατεία, γι' αυτό ο Σπάις, που είχε πάει πρώτος, έσπρωξε ένα άδειο βαγόνι στη γωνία του λιθόστρωτου δρόμου, μισό τετράγωνο πιο πέρα, για να το χρησιμοποιήσουν σαν εξέδρα οι ομιλητές. Εκεί κοντά βρισκόταν το αστυνομικό τμήμα της οδού Ντεπλέν, με διευθυντή τον αστυνόμο Τζον Μπόνφιλντ, που είχε παρατσούκλι «Γκλόμπερ», όπου 180 αστυφύλακες ήταν σε ετοιμότητα για να κάνουν επίθεση στους συγκεντρωμένους αν το καλούσε η περίσταση. Αυτό δεν το ήξερε ο Σπάις, όπως δεν ήξερε και ότι μέσα στο πλήθος ήταν ο δήμαρχος Κάρτερ Χάρισον. 

Ο Σπάις μιλούσε από το βαγόνι, όταν είδε τον Πάρσονς να φτάνει μαζί με τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Τον είδε και ο κόσμος και ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Ο Πάρσονς έβαλε την οικογένειά του σε ένα άλλο άδειο βαγόνι, πήγε στην αυτοσχέδια εξέδρα, σκαρφάλωσε και άρχισε την ομιλία του. «Δε βρίσκομαι εδώ για να ξεσηκώσω κανέναν», είπε, «αλλά για να πω τα πράγματα έτσι όπως έχουν». Ο δήμαρχος του Σικάγου απομακρύνθηκε από το ακροατήριο, πήγε στο αστυνομικό τμήμα και είπε στον αστυνόμο Μπόνφιλντ ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική, γι' αυτό, είπε, δε χρειάζονταν οι αστυφύλακες της επιφυλακής και μπορούσαν να επιστρέψουν στα κανονικά καθήκοντά τους. 

Η ομιλία του Πάρσονς τέλειωσε στις δέκα. Φυσούσε κιόλας ένας παγωμένος άνεμος από τη μεριά της λίμνης και έπεφταν λίγες σταγόνες βροχής. Ερχόταν καταιγίδα. Πολλοί είχαν φύγει. Τώρα μιλούσε ο Σαμ Φίλντεν, αλλά ο Πάρσονς πήρε τη γυναίκα του και τα παιδιά του από το βαγόνι, όπου τους είχε αφήσει, και με μερικούς άλλους μπήκαν σ' ένα μπαρ, στου Ζεπφ, στη γωνία. Μετά από λίγο η παρέα γελούσε και έλεγε ιστορίες με ένα ποτήρι μπίρα στο χέρι, ενώ έξω ο Φίλντεν συνέχιζε την ομιλία του μπροστά στο πλήθος, που ολοένα μίκραινε. 

«Είναι αλήθεια ή όχι», έλεγε, «ότι δεν εξουσιάζουμε την ίδια μας τη ζωή, ότι άλλοι διαμορφώνουν τις συνθήκες ύπαρξής μας, ότι...». Ξαφνικά φωνές ακούστηκαν: «Προσοχή! Η αστυνομία!». Από το τέρμα του δρόμου φάνηκαν οι 180 αστυφύλακες σε στρατιωτικό σχηματισμό, με τα γκλομπ στα χέρια. Επικεφαλής ήταν ο αστυνόμος Μπόνφιλντ και ο αστυνόμος Γουόρντ. Ο κόσμος άρχισε να τρέχει. Ο Γουόρντ σταμάτησε μπρος στο βαγόνι και είπε στον κατάπληκτο Φίλντεν: «Εν ονόματι του λαού της πολιτείας του Ιλινόις, διατάζω να διαλυθεί αμέσως και ειρηνικά αυτή η συγκέντρωση». 

«Μα, Αστυνόμε», είπε ο Φίλντεν με σβησμένη φωνή, «είμαστε ειρηνικοί». Για μια στιγμή έγινε σιωπή. Μέσα στη νύχτα ακουγόταν ο θόρυβος των ποδιών που έτρεχαν. Ξαφνικά ένα κόκκινο φως έλαμψε και ακούστηκε μια τρομερή έκρηξη. Κάποιος είχε ρίξει μια βόμβα. Ακολούθησε φοβερή σύγχυση. Η αστυνομία πυροβολούσε άγρια προς όλες τις κατευθύνσεις, άνθρωποι έπεφταν στη γη, πολλοί είχαν τραυματιστεί, άλλοι έτρεχαν, έβριζαν, βογκούσαν καθώς τους ποδοπατούσαν ή τους χτυπούσαν με τα γκλομπ οι μανιασμένοι αστυνομικοί, ένας από τους οποίους είχε σκοτωθεί και εφτά ήταν βαριά τραυματισμένοι. 

Την άλλη μέρα, το Σικάγο και όλη η χώρα είχαν μεταμορφωθεί σε ένα τέρας που διψούσε για εκδίκηση. «Με την έκρηξη της βόμβας», γράφει ο Ντέιβιντ στην αναφορά του στα γεγονότα της Χεϊμάρκετ, «ο Τύπος έχασε και το τελευταίο ίχνος αντικειμενικότητας... Ενας χαρακτηριστικός τίτλος ούρλιαζε: ΤΩΡΑ ΑΙΜΑ!.. Μια βόμβα που ρίχτηκε στις γραμμές της αστυνομίας εγκαινιάζει το έργο του θανάτου». Η Νιου Γιορκ Τρίμπιουν έγραφε: «... ο όχλος έμοιαζε να έχει χάσει τα λογικά του, διψούσε για αίμα. Μένοντας σταθερά στη θέση, έριξε καταιγισμούς πυρών στους αστυνομικούς». 

Από την αρχή κιόλας, πολλοί σκέφτηκαν ότι η βόμβα ήταν έργο προβοκατόρων και αργότερα αυτή η υπόθεση υποστηρίχτηκε εν μέρει και από την αστυνομία. Το πρωί όμως της 5ης του Μάη, αλλά και πολλές μέρες αργότερα, δεν ήταν φρόνιμο να εκφράζονται τέτοιες σκέψεις. «Συνάντησα πολλές παρέες και άκουσα τις συζητήσεις τους γύρω από τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας», γράφει ένας κάτοικος του Σικάγο εκείνης της εποχής. «Ολοι ήταν σίγουροι ότι δράστες του φοβερού εγκλήματος ήταν οι ομιλητές της συγκέντρωσης και άλλοι υποκινητές των εργατών. "Κρεμάστε τους πρώτα και μετά τους δικάζετε", ήταν μια φράση που άκουγα συνέχεια... Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη από θυμό, φόβο και μίσος». 

Οι εφημερίδες της χώρας δήλωναν με ένα στόμα ότι δεν είχε σημασία αν ο Πάρσονς, ο Σπάις και ο Φίλντεν είχαν βάλει τη βόμβα ή όχι. Επρεπε να κρεμαστούν για τις πολιτικές απόψεις τους, για τα λόγια τους και τη γενική δραστηριότητά τους. Οσο περισσότεροι ταραχοποιοί παραδίνονταν στο δήμιο, τόσο το καλύτερο. «Το αίσθημα δικαιοσύνης του λαού», έλεγε η Σικάγκο Τρίμπιουν, «απαιτεί οι Ευρωπαίοι δολοφόνοι Ογκαστ Σπάις, Μάικλ Σβαμπ (ένα άλλο μέλος του Διεθνούς Συνδέσμου Εργαζομένων) και Σάμιουελ Φίλντεν να συλληφθούν, να δικαστούν και να απαγχονιστούν για φόνο... Απαιτεί ακόμα να συλληφθεί ο εγκληματίας Α. Ρ. Πάρσονς, που ντρόπιασε τη χώρα με τη γέννησή του σ' αυτήν, να δικαστεί και να απαγχονιστεί για φόνο»... 

Η διαδικασία της δίκης άρχισε στις 21 του Ιούνη με δικαστή τον Τζόζεφ Ε. Γκάρι...

...οι μάρτυρες, όλοι τρομοκρατημένοι και μερικοί πληρωμένοι, κατέθεσαν ότι οι κατηγορούμενοι συνωμοτούσαν να ανατρέψουν βίαια την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και ότι η βόμβα στη Χεϊμάρκετ και ο φόνος του Ντίγκαν ήταν το πρώτο χτύπημα μιας γενικότερης επίθεσης ενάντια στην έννομη τάξη. Ομως οι καταθέσεις τους είχαν τόσα αντικρουόμενα στοιχεία, ώστε ανάγκασαν την πολιτική αγωγή να αλλάξει την κατηγορία στη μέση της δίκης. Τώρα ισχυριζόταν ότι ο άγνωστος βομβιστής εμπνεύστηκε την ιδέα να ρίξει τη βόμβα από τα λόγια και τις ιδέες των κατηγορουμένων. 

Έτσι, δε δικάζονταν πια οι άνθρωποι, αλλά τα βιβλία και οι γραπτές ιδέες. Το φαινόμενο αυτό επρόκειτο να επαναληφθεί πολλές φορές αργότερα στις ΗΠΑ. Διαβάστηκαν αμέτρητα άρθρα του Πάρσονς και του Σπάις. Εκτέθηκαν στο δικαστήριο όλοι σχεδόν οι λόγοι των κατηγορουμένων. Χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα βιβλίων πάνω στο χαρακτήρα και τη φιλοσοφία της πολιτικής, σαν ενοχοποιητικά στοιχεία. Το πολιτικό πρόγραμμα του Συνδέσμου Εργαζομένων, οι αποφάσεις και οι δηλώσεις του θεωρήθηκαν αποδείξεις που ενέπλεκαν τους κατηγορουμένους στο φόνο του Ντίγκαν. 

Η ετυμηγορία ήταν δεδομένη. Η μεγάλη μέρα της δίκης έφτασε. Οι κατηγορούμενοι απευθύνθηκαν στο δικαστήριο και κατηγόρησαν τους κατηγόρους τους. Εξήγησαν γιατί δεν έπρεπε να καταδικαστούν σε θάνατο και γιατί οι ένοχοι δεν ήταν αυτοί, αλλά η κοινωνία. Η φωνή τους κυριάρχησε μέσα στην αίθουσα και ακούστηκε το ίδιο δυνατά σε όλη τη χώρα. Καμιά εφημερίδα, όσο συντηρητική κι αν ήταν, δεν αρνήθηκε το γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι αψήφησαν το θάνατο και υπερασπίστηκαν την εργατική τάξη με επιβλητικό και θαυμαστό τρόπο...

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 30/4

Μουσικοθεατρική εκδήλωση για την εργατική πρωτομαγιά και τα 15 χρονια του ΠΑΜΕ, οργανώνει το Συνδικάτο Εργαζομένων Τουριστικών Επισιτιστικών Επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης - Πιερίας - Χαλκιδικής, την Τετάρτη 30 Απριλίου, στις 7:00 μ.μ., στη μεγάλη αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ 29/4

Συνάδελφε-συναδέλφισσα,

Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι κατανοούν ότι η λεγόμενη “αξιολόγηση” υπηρεσιών και εργαζομένων οδηγεί σε απολύσεις, κατάργηση και ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών. 

Οι δυνάμεις του Π.Α.ΜΕ. στους Δήμους, την Περιφέρεια και τις Δημόσιες Υπηρεσίες του Νομού Θεσσαλονίκης σε καλούν σε εκδήλωση-συζήτηση με θέμα:  

«Η “αξιολόγηση” υπηρεσιών και εργαζομένων στο δημόσιο και η οργάνωση της δράσης μας ενάντια στην εφαρμογή της». 

Εισηγητής της συζήτησης θα είναι ο Γ. Τσαγγάρης, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων ΟΤΑ Ν. Θεσ/νίκης και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ε.Δ.Ο.Θ. 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 29 Απρίλη, στις 7:00 μμ, στον 4ο όροφο της Ε.Δ.Ο.Θ. (Προξένου Κορομηλά 51).

 

ΠΙΚΕΤΟΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 29/4

Η Λαϊκή Επιτροπή Ε' Διαμερίσματος έχει προγραμματίσει πικετοφορία την Τρίτη 29 Απριλίου, στις 18:30, με σημείο εκκίνησης τη γωνία Μαρτίου-Παπαναστασίου, για την προώθηση και τη γνωστοποίηση στο κοινό της απεργιακής συγκέντρωσης της 1ης Μάη.

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΝΕΡΓΩΝ 27/4

Κυριακή 27 Απριλίου, στις 19:00:
Η Επιτροπή Ανέργων Ε' Διαμερίσματος Θεσσαλονίκης θα πραγματοποιήσει συνέλευση στα γραφεία της Λαϊκής Επιτροπής (Μυκηνών 17, Μπότσαρη με Δελφών) όπου κεντρικό άξονα της συζήτησης θα αποτελέσει ο ερχομός της Πρωτομαγιάς και η απεργιακή συγκέντρωση εκείνης της ημέρας.

Λίγα λόγια για την 1η Μάη:

Μια από τις σημαντικότερες λαϊκές γιορτές.

Σε αντίθεση με αυτό που κάποιοι θέλουν να πιστεύουμε, η Πρωτομαγιά δεν είναι η γιορτή της άνοιξης, όπου θα ξεχυθούμε χαρωπά στις εξοχές φτιάχνοντας στεφάνια και ψήνοντας αρνιά. Ωραία όλα αυτά, αλλά υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο:

Πρόκειται για ημέρα μνήμης για κάθε υπάλληλο/εργάτη, κάθε άνθρωπο του μεροκάματου, για τον κόσμο της εργασίας συνολικά.

Τι ακριβώς γιορτάζουμε, τι πρέπει ακριβώς να θυμόμαστε;

Η 1η Μάη του 1886, ήταν η μέρα της μεγάλης ΑΠΕΡΓΙΑΣ στο Σικάγο των ΗΠΑ με αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης εργάσιμης μέρας, αντί της 10ωρης, 11ωρης έως και 14ωρης που ήταν ως τότε. Απεργία η οποία συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες και που βάφτηκε στο αίμα των εργατών από το χτύπημα αστυνομίας με εντολή των καπιταλιστών, ενώ οι ηγέτες, πρωτεργάτες των τότε εργατικών κινητοποιήσεων για το 8ωρο καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν. Έτσι η 1η Μάη του 1886 αποφασίστηκε να καθιερωθεί ως η Εργατική Πρωτομαγιά. Οι θυσίες τους δεν πήγαν χαμένες. Χάρη σε αυτούς τους πρωτεργάτες (κυριολεκτικά...) κατακτήθηκαν πολλά.

Κάποιοι θέλουν να τα ξεχάσουμε όλα αυτά, όλους τους εργατικούς αγώνες που διεξήχθησαν στο παρελθόν και που καθιέρωσαν κατακτήσεις όπως το 8ωρο, την ασφάλιση, αυξήσεις σε μισθούς και εργατικά δικαιώματα. Δικαιώματα που πλέον μας τα παίρνουν πίσω για να εξασφαλίσουν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων.

▪ Θα τους αφήσουμε;

▪ Θα το επιτρέψουμε;

▪ Δεν θα πρέπει να παραδειγματιστούμε από το παρελθόν και τις κατακτήσεις του;

▪ Δεν αποτελούν στιγμές όπως η 1η Μάη παράδειγμα για την κατεύθυνση που θα πρέπει ο λαός να πάρει σήμερα;

▪ Μήπως αυτός είναι ο λόγος που επιχειρείται σήμερα να δωθεί άλλη ουσία στην Πρωτομαγιά; Για να ξεχνάει ο λαός και ειδικά η νεολαία τους ηρωικούς αγώνες που δώθηκαν στο παρελθόν και οι οποίοι εξασφάλισαν αξιοπρεπέστερη επιβίωση σε εκατομμύρια εργαζόμενους;

Ας μην πάμε πολύ μακριά: ίσως θυμάστε που πέρυσι η Πρωτομαγιά έπεφτε Μεγάλη Τετάρτη και που γι' αυτό το λόγο η κυβέρνηση ήθελε να τη μεταφέρει μετά το Πάσχα. Μη χαθούν και τα μεγαλοβδομαδιάτικα κέρδη των επιχειρήσεων! Δυστυχώς γι' αυτούς, η Πρωτομαγιά δεν είναι "αργία" για να μεταφέρεται όπου αρέσει στον καθένα, αλλά ΑΠΕΡΓΙΑ. Απέχουμε από κάθε εργασιακή δραστηριότητα εκείνη την ημέρα, ως τιμή σε όσους στο παρελθόν έκαναν το ίδιο για να παλέψουν για τα εργασιακά τους δικαιώματα και παραδειγματιζόμενοι από τη στάση τους που απέφερε καρπούς, τη μεταφέρουμε στο σήμερα που τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, για να υπερασπιστούμε τις ζωές μας! Οφείλουμε να ακολουθήσουμε το δρόμο της οργάνωσης και της αντεπίθεσης.

Την Πέμπτη 1η Μάη, όλοι στην απεργιακή συγκέντρωση του Π.Α.ΜΕ. στις 10:30 στο άγαλμα Βενιζέλου.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ

ΠΕΜΠΤΗ 1η ΜΑΗ, ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ, ΣΤΙΣ 10:30 ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ.

Η 1η Μάη είναι η μέρα που η παγκόσμια εργατική τάξη τιμά αγωνιστικά τους νεκρούς εργάτες του Σικάγο, τους ηρωικούς αγώνες και τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος στην ταξική πάλη με το κεφάλαιο και τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού, διατρανώνοντας την απόφαση της να συνεχίσει ως το τέλος, ως τη νίκη.

Αποτελεί σύμβολο στον αγώνα των εργαζόμενων για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ο αιματοβαμμένος Μάης του 1886 και η ανεπανάληπτη θυσία των εργατών του Σικάγο αποτελεί οδηγό για το σήμερα και τις νέες μάχες που θα ακολουθήσουν, εμπνέει τους λαούς για τις μελλοντικές ηρωικές σελίδες που θα γραφτούν.

Η 1η Μάη μας καλεί, να προωθήσουμε ακόμα πιο αποφασιστικά την ενότητα της τάξης μας, για την ανασύνταξη του εργατικού-λαϊκού κινήματος, να οργανώσουμε τη δική μας αντεπίθεση. Να δημιουργήσουμε τους όρους για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης.

Ο δικός τους πλούτος εξαρτάται από τη δική μας φτώχεια!

Εργαζόμενες, εργαζόμενοι, νέες και νέοι,

Σήμερα, υπάρχουν όλες οι δυνατότητες, να έχουμε όλοι δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς και μεροκάματα, να εργαζόμαστε λιγότερες ώρες, να αυξηθεί ο ελεύθερος χρόνος. Υπάρχουν οι προϋποθέσεις να ζούμε χωρίς το βραχνά της ανασφάλειας και της ανεργίας, να είμαστε καλυμμένοι από ένα ευρύ σύστημα κοινωνικής φροντίδας.

Και όμως ζούμε με αδιάκοπο άγχος, ανασφάλεια και να κυνηγάμε τη ζωή από πίσω. Ανεργία, εξαθλίωση, κακοπληρωμένη εργασία, ακριβοπληρωμένες και χαμηλής ποιότητας παροχές υγείας και παιδείας.

Κάθε εργάτης, νέος, άνεργος πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα, τι φταίει και ζούμε στην απόγνωση, στην ανασφάλεια, στο άγχος, χωρίς δικαιώματα. Έχει σημασία να γνωρίσουμε ολοκληρωμένα για τις αιτίες που οι συλλογικές συμβάσεις και οι μισθοί τσακίστηκαν, που θα εργαζόμαστε μέχρι τα βαθιά γεράματα, που η ανεργία καλπάζει, που οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις πολλαπλασιάζονται και μονιμοποιούνται, που συντάξεις και επιδόματα καταργούνται, που αμφισβητείται το δικαίωμα στην απεργία, που ποινικοποιούνται οι αγώνες.

Μόνο έτσι, θα μπορέσουμε να δώσουμε απάντηση, γιατί σε αυτό το ερώτημα κυβέρνηση, ΕΕ, κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός, φιλόδοξοι και νέοι κυβερνητικοί διαχειριστές σκορπούν σύγχυση και σκοταδισμό. Θεωρούν τη λαίλαπα που μας έπληξε αποτέλεσμα κακής κυβερνητικής διαχείρισης και προσωρινή, μιλούν για στρεβλώσεις του συστήματος.

Διαστρεβλώνουν, θέλουν να μας έχουν στο σκοτάδι! Κανένας δε βάζει στο στόμα του την πραγματική αιτία, τον έναν και μοναδικό ένοχο που μας τσακίζει τη ζωή. Τον καπιταλισμό, τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, τα μονοπώλια! Ένα σύστημα σάπιο, που έφαγε τα ψωμιά του, για αυτό και οι κρίσεις έρχονται, επανέρχονται και βαθαίνουν.

Η απάντηση στο ερώτημα «τι φταίει και βασανιζόμαστε» βρίσκεται στο γεγονός ότι τον παραγόμενο από εμάς πλούτο τον αρπάζουν μια χούφτα καπιταλιστές, ότι κριτήριο της παραγωγής δεν είναι η κάλυψη των λαϊκών αναγκών, αλλά η αύξηση της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Τα συνεχόμενα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα που προσφέρουν τεράστια αύξηση κερδών και προνομίων στα μονοπώλια είναι όρος για να ξεπεράσουν την κρίση τους. Οι εξελίξεις αυτές χτυπούνε τη συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία, τους εργαζόμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους μικροβιοτέχνες και τους επαγγελματίες, τη νεολαία, τις γυναίκες. Τα μονοπώλια και το σύστημα τους βάζουν λουκέτο στα μαγαζιά, ξεκληρίζοντας τους αγρότες από τη γη τους.

Για να βγει αλώβητος και νικητής ο λαός, απαιτείται άμεση οργάνωση της πάλης στους χώρους δουλειάς και στους κλάδους. Χρειάζεται να δυναμώσει ο συντονισμός του αγώνα, να αναπτυχθεί ένα ορμητικό αγωνιστικό ποτάμι αντίστασης για να αναχαιτίσει την κυβερνητική επίθεση, να γκρεμίσει μνημόνια και αφεντικά.

Κόντρα στον νέο και τον παλιό κυβερνητικό-εργοδοτικό συνδικαλισμό:

Το ΠΑΜΕ στέλνει ενωτικό μήνυμα προς όλους τους εργαζόμενους και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Σας καλούμε να πάρετε την υπόθεση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων και τον προσανατολισμό του εργατικού κινήματος στα δικά σας χέρια.

Οι εργαζόμενοι να απορρίψουμε εκείνες τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που 24 ώρες το 24ωρο μας καλούν να υποταχτούμε στις αξιώσεις των μονοπωλίων. Να γυρίσουμε τις πλάτες στους ξεπουλημένους συνδικαλιστές που έχουν γίνει οι καλύτεροι πλασιέ της εκμετάλλευσης, μανιώδεις υποστηριχτές της «ανταγωνιστικότητας», σπέρνουν σε κάθε τόπο δουλειάς το συντεχνιασμό, την απογοήτευση και τη μοιρολατρία.

Να στείλουμε στο αγύριστο τον παλιό και νέο εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό που έχει ως σημαία τον «ευρωμονόδρομο» και την «ταξική συνεργασία». Είναι οι καλύτεροι και οι πιο έμπιστοι υπάλληλοι των αφεντικών για να μπορούν να πολλαπλασιάζουν τα κέρδη τους χωρίς εμπόδια.

Σκλάβοι του 21ου αιώνα δε θα γίνουμε!

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ απλώνουν ασπίδα προστασίας γύρω από τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, δημιουργούν τις προϋποθέσεις να βρουν αγωνιστική διέξοδο και προοπτική η αγανάκτηση και η ταλαιπωρία των εργαζομένων, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Να στείλουμε μήνυμα σε μεγαλοεργοδοσία, κυβέρνηση, κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό ότι είμαστε όρθιοι, σκληροτράχηλοι, ανίκητοι για να υπερασπιστούμε τη ζωή και το μέλλον των παιδιών μας.

Σήμερα όσο ποτέ, χρειάζεται να ενισχυθεί η συσπείρωση στις γραμμές του αγώνα. Έχουν βάλει στο μάτι τη συνδικαλιστική δράση, το δικαίωμα στην απεργία, στις διεκδικήσεις. Είναι ζήτημα επιβίωσης να αποκρούσουμε την επίθεση στα νώτα του εργατικού κινήματος. Να μην επιτρέψουμε να βάλουν χέρι στα σωματεία. Να οργανωθούμε σε αυτά, να δυναμώσει η παρέμβαση τους. Να μην αφήσουμε την εργοδοσία να αλωνίζει στους κλάδους και στους τόπους δουλείας.

Να αλλάξουμε τους συσχετισμούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, να ανατραπεί η γραμμή της ταξικής υποταγής, που νεκρώνει το σώμα της εργατικής τάξης. Να ηττηθεί η γραμμή που απελπίζει και αποτρέπει χιλιάδες εργαζόμενους και νέους να μπουν στους αγώνες και την ταξική πάλη.

Τίποτα δεν έχει κριθεί! Ψηλά το κεφάλι!

Εργαζόμενε, εργαζομένη, νέε, άνεργε

Δείξε τη δύναμη σου! Βάλε φραγμό στη μόνιμη φτώχεια που θέλουν να σε καταδικάσουν. Οι νέοι, οι νέες, οι μαθητές, οι σπουδαστές, τα παιδιά της εργατικής-λαϊκής οικογένειας δεν πρέπει να προσαρμοστούν σε ένα μέλλον που προδιαγράφεται πολύ χειρότερο σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες. Ο δρόμος ανάπτυξης που ζούμε σήμερα έχει χρεοκοπήσει. Δε μπορεί να προσφέρει τίποτα άλλο παρά μόνο ανέχεια και ζόρια. Δεν υπάρχουν περιθώρια για μικροβελτιώσεις.  Κίνητρο της καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι το κέρδος μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό σημαίνει συμπίεση δικαιωμάτων, μόνιμη απόγνωση για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία.

Εμείς είμαστε η τάξη που παράγει τον πλούτο! Χωρίς τις σωματικές και πνευματικές μας δυνάμεις ο κόσμος θα απονεκρωθεί. Χωρίς εμάς γρανάζι δε γυρνά. Πέρα από τα φυσικά φαινόμενα, ότι κινείται στον κόσμο προέρχεται από το δικό μας κόπο και ιδρώτα. Χωρίς τη δική μας ενέργεια, θα σταματήσει να κινείται. Ότι έχει παραχθεί σ' αυτό τον τόπο και ότι θα παραχθεί στο μέλλον, είναι αποτέλεσμα εργασίας χιλιάδων εργαζόμενων που δίνουν την ψυχή και το σώμα τους σε συνθήκες άγριας ταξικής εκμετάλλευσης και πίεσης απ' το μεγάλο κεφάλαιο.

Εμείς να γίνουμε οι αφέντες του πλούτου που παράγεται.

Χωρίς εμάς δε μπορεί να υπάρξει πλούτος. Δίχως, όμως, τους καπιταλιστές, μιας χούφτας παρασίτων, μπορεί.

Σήμερα υπάρχουν όλες οι αναγκαίες υλικές προϋποθέσεις για μόνιμη σταθερή δουλειά, για μειωμένο ωράριο και αύξηση του ελεύθερου χρόνου, για αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν παροχές στην υγεία, τη μόρφωση, τη λαϊκή στέγη, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό, περισσότερο ελεύθερο χρόνο, για μισθούς και συντάξεις που θα ανταποκρίνονται στο ύψος των σημερινών λαϊκών αναγκών.

Μπορούμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο αντίστοιχο του κόπου μας, της εργασίας μας, των προσδοκιών μας. Έναν κόσμο που δε θα μαστίζεται από πολέμους, από ανεργία, από ναρκωτικά, από άγχος και ανασφάλεια. Που θα ζούμε ειρηνικά, ανθρώπινα χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς καταπίεση και την βαρβαρότητα του συστήματος που ζούμε.

Είμαστε η τάξη του παρόντος και του μέλλοντος.

Ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Έχουμε συμμάχους στα άλλα λαϊκά στρώματα.

Παλεύουμε για την ανασυγκρότηση σε ταξική βάση του συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος.

Προωθούμε τη λαϊκή συμμαχία με τους αυτοαπασχολουμένους της πόλης και του χωριού, μικροπαραγωγούς όλων των κλάδων, τις γυναίκες μας, τα παιδιά μας.

Ανοίγουμε το δρόμο για ένα ελπιδοφόρο αύριο. Ζήτω η 1η Μάη! Ζήτω η παγκόσμια εργατική τάξη! 

ΔΟΛΩΝΟΥΝ ΚΑΛΑΜΑΡΑΚΙ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ "ΧΑΝΟΥΣ"

Το τελευταίο διάστημα προβάλλεται στην τηλεόραση η διαφήμιση μιας εταιρείας παρασκευής ούζου, με το εξής σενάριο: Στο αποστακτήριο της εταιρείας, εν ώρα εργασίας, έχουν συγκεντρωθεί οι εργαζόμενοι, προφανώς μετά από πρόσκληση της εργοδοσίας. Είναι όλοι προβληματισμένοι και ανήσυχοι. Συζητάνε μεταξύ τους και δείχνουν να αναρωτιούνται για το λόγο που τους κάλεσε ο εργοδότης. Στο κάτω μέρος της οθόνης, γράφει: «Παρασκευή 1:00 μ.μ. Κανείς εργαζόμενος δε γνωρίζει τίποτα».

Το λόγο παίρνει το αφεντικό, όπως παρουσιάζεται στη διαφήμιση. Με αργόσυρτο λόγο λέει: «Σήμερα, σταματάμε ό,τι κάνουμε...». Η κάμερα κεντράρει στα ανήσυχα πρόσωπα των εργαζομένων και στο κάτω μέρος η οθόνη γράφει: «Ο νους πάει στο κακό». Ομως το αφεντικό συνεχίζει: «...και πάμε στη θάλασσα για καλαμαράκι!». Η κάμερα καταγράφει αντιδράσεις ανακούφισης και χαράς για τους εργαζομένους, που ξεσπάνε σε χειροκροτήματα.

Ακολουθούν σκηνές από τη μεταφορά τους με λεωφορείο σε ένα μαγαζί στην παραλία. Κάθονται όλοι μαζί σε ένα τραπέζι, πίνουν ούζο και τρώνε καλαμαράκια. Πάνω στο κέφι, ένας εργαζόμενος σηκώνει το ποτήρι και φωνάζει: «Να είσαι καλά αφεντικό!». Το αφεντικό ανταποκρίνεται στην πρόποση και σηκώνει το ποτήρι του, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι. Η διαφήμιση κλείνει με τους εργαζομένους να χορεύουν. Λίγο πριν, ο εκφωνητής ενημέρωνε τους τηλεθεατές: «Μπορείτε να την κάνετε κι εσείς για kalamaraki day. Αρκεί να πείσετε το σωστό άνθρωπο». Στο τέλος, στην οθόνη διαβάζουμε: «Κάν' την από τη δουλειά ...ομαδικά!». 

Τί λέει η διαφήμιση;

Ας επιχειρήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε λίγο τη διαφήμιση: Ο εργοδότης μιας (οποιασδήποτε) εταιρείας, καλεί τους εργαζομένους να συγκεντρωθούν στο χώρο παραγωγής, χωρίς να τους ενημερώνει για το λόγο. Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, με τον ορυμαγδό των απολύσεων και των περικοπών σε μισθούς και δικαιώματα, είναι λογικό ο νους των εργαζομένων να πάει στο κακό. Ομως όχι! Το αφεντικό, παρά το γεγονός ότι τους υποβάλλει στο μαρτύριο της σταγόνας και ανακοινώνει λέξη - λέξη αυτά που έχει να τους τους πει, κατά βάθος έχει καλές προθέσεις. Θέλει να τους κάνει έκπληξη και να πάει όλους τους εργαζομένους για ούζο και καλαμαράκι, με έξοδα της εταιρείας!

Οι εργαζόμενοι ανακουφίζονται. Το καλό αφεντικό ανταμείβεται με χειροκροτήματα. Και αμέσως μετά, εργαζόμενοι και εργοδότες γίνονται ένα, μια παρέα, μια οικογένεια. Τόσο, που ένας εργαζόμενος δεν μπορεί να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του και εύχεται για τη μακροημέρευση του εργοδότη του, παρασέρνοντας αυθόρμητα όλους τους συναδέλφους του να κάνουν το ίδιο.

Το «ηθικό δίδαγμα» προκύπτει στο τέλος: «Και το δικό σου αφεντικό μπορεί να είναι το ίδιο καλό με το δικό μου και να σε βγάλει μια βόλτα για ουζάκι και καλαμαράκι. Αρκεί να του το ζητήσεις!». Αυτό μοιάζει να λέει η διαφήμιση για να παρακινήσει τους τηλεθεατές να συμμετέχουν στο πρόγραμμα που η συγκεκριμένη εταιρεία παρασκευής ούζου ονομάζει «kalamaraki day». 

Παρακάλια στο αφεντικό:

Τι είναι όμως αυτό το πρόγραμμα; Διαβάζουμε από τη σχετική ιστοσελίδα: «Το Kalamaraki Day είναι μία ημέρα που δημιούργησε πρόσφατα το [...] (σ.σ.: αναφέρεται το όνομα της εταιρείας), σύμφωνα με την οποία έχεις την ευκαιρία να την κάνεις μαζί με τους συναδέλφους σου ομαδικά, εν ώρα εργασίας και να πάτε μια εκδρομή - έκπληξη σε ένα μεζεδοπωλείο για καλαμαράκια και ούζο εντελώς δωρεάν! Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ξεσηκώσεις τους συναδέλφους σου και όλοι μαζί να πείσετε τον υπεύθυνο της εταιρείας σας (ή της ένωσης προσώπων) να συμπληρώσει τη φόρμα συμμετοχής που υπάρχει στο site, έτσι ώστε να μπείτε αυτόματα στις κληρώσεις που γίνονται κάθε εβδομάδα για 2 νικητές! Ολα τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το [...], το οποίο παρέχει εντελώς δωρεάν για 20 έως 50 άτομα το λεωφορείο για τη μεταφορά από και προς το μεζεδοπωλείο, το γεύμα και το ούζο, καθώς και έναν αντιπρόσωπο - διοργανωτή, για να διεξαχθούν όλα όπως πρέπει!».

Μάλιστα, ο εμπνευστής του προγράμματος παρακινεί τους ενδιαφερομένους: «Αν τα τηλέφωνα χτυπάνε, το inbox έχει τιγκάρει, ο πάκος με τη χαρτούρα όλο και μεγαλώνει, αλλά έξω από το παράθυρό σας έχει κάνει κατάληψη ένας τεράστιος ήλιος και η μόνη σας σκέψη είναι καλή παρέα και ουζάκι, τότε έχετε ανάγκη από Kalamaraki Day. Κάν' την από τη δουλειά ...ομαδικά! (...) Πείστε λοιπόν τον υπεύθυνο της εταιρείας να συμπληρώσει όλα τα απαραίτητα στοιχεία στη φόρμα συμμετοχής που ακολουθεί και μπείτε αυτόματα στις κληρώσεις για 2 νικητές κάθε εβδομάδα».

Με άλλα λόγια: Ακόμα κι αν δουλεύεις σαν σκλάβος, ακόμα κι αν δεν προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα στη δουλειά, μη χολοσκάς! Κάνε μια έκκληση στο αφεντικό σου να σε βάλει μαζί με τους συναδέλφους σου στην κλήρωση για ένα δωρεάν γεύμα με ούζο και καλαμαράκια εν ώρα δουλειάς, και όλα καλά! 

Οι επιστολές:

Πώς όμως θα πειστεί το αφεντικό να κάνει μια τέτοια ...παραχώρηση; Η εταιρεία που σπονσοράρει το πρόγραμμα έχει την απάντηση. Μέσα από την ιστοσελίδα της προτείνει στους ενδιαφερομένους τρεις φόρμες για την υποβολή του αιτήματός τους προς τον εργοδότη. Αν και ο συντάκτης προσπαθεί να παρουσιάσει σαν χιουμοριστικό το όλο εγχείρημα, τόσο το περιεχόμενο των επιστολών προς την εργοδοσία όσο και ο τρόπος που πλασάρονται καλλιεργούν πέρα για πέρα αντιδραστικά αντανακλαστικά.

Οι επιστολές με τις οποίες ο εργαζόμενος καλείται να απευθυνθεί στον εργοδότη του είναι τριών κατηγοριών: «Επαναστατική», «Επαγγελματική» και «Γλειψιματική». Διαβάζουμε στην «Επαναστατική»: «Συνάδελφε προϊστάμενε (...) Είναι άδικο ο εργαζόμενος να στερείται τις χαρές της ζωής και να αποτελεί μόνο έναν κρίκο της παραγωγικής διαδικασίας. Η δουλειά δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Περιμένουμε από εσένα να μας συσπειρώσεις με δύναμη, αποφασιστικότητα και προοπτική. Μαζί θα πορευτούμε στο αταξικό τραπέζι του kalamaraki day και θα απολαύσουμε αταξικά καλαμαράκια και αταξικά ουζάκια (...) Στην καλοπέραση είμαστε όλοι μαζί. Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς».

Η πρόθεση του συντάκτη να χλευάσει την ταξική πάλη είναι φανερή. Ο εργοδότης είναι αυτός που θα λυτρώσει τον εργαζόμενο από τον κάματο της δουλειάς και από τη στέρηση των «χαρών της ζωής». Στον καπιταλισμό, ο εργαζόμενος αλλοτριώνεται στην παραγωγική διαδικασία, αλλά υπάρχει αντίδοτο: Να του εξασφαλίσει ο εργοδότης - εκμεταλλευτής τη συμμετοχή του σε ένα τζάμπα γεύμα με ουζάκι, σε κάποιο μεζεδοπωλείο.

Αυτό κι αν είναι αντανάκλαση της μειωμένης απαιτητικότητας που θέλει να εμφυσήσει συνολικά το σύστημα στην εργατική τάξη! Αυτό κι αν είναι συμπύκνωση της αντιδραστικής αντίληψης ότι ο εργοδότης είναι αυτός από τον οποίο ο εργαζόμενος θα πρέπει να αποζητά τη «σωτηρία» του. Πολύ περισσότερο που «στην καλοπέραση είμαστε όλοι μαζί», όπως γράφει ο συντάκτης. Δηλαδή εργαζόμενοι και αφεντικά μια παρέα, και όχι βέβαια αντίπαλοι στο πεδίο της ταξικής πάλης. 

«Επαγγελματίες» και «γλειψιματίες»:

Πάμε τώρα στην «Επαγγελματική» επιστολή, η οποία γράφει: «Κύριε διευθυντή. Είμαι ενήμερος για τον περιορισμένο χρόνο σου, γι' αυτό θα είμαι συνοπτικός και ακριβής. Πρόσφατες στατιστικές μελέτες, που έλαβαν χώρα σε εταιρείες κολοσσούς σε διεθνές επίπεδο, παρατήρησαν άμεσο συσχετισμό της διάθεσης του εργαζομένου με την αποδοτικότητά του. Αξιοσημείωτη είναι η διαπίστωση πως δημιουργείται ισχυρό team bonding αν οι εργαζόμενοι βρεθούν μαζί για λίγες ώρες εκτός εργασίας (...) Οπως θα διαπιστώσεις και μόνος σου, είναι αποδεδειγμένο πως η υιοθέτηση μιας τέτοιας ενέργειας, όπως το kalamaraki day, θα προσδώσει στους εργαζομένους μεγαλύτερη διάθεση για εργασία. Είναι προφανές ότι τα οφέλη είναι μεγαλύτερα, σε συσχετισμό με τις λίγες ώρες απουσίας των εργαζομένων από τα γραφεία τους. Μετά τιμής».

Εδώ το ύφος αλλάζει. Για να αποσπάσει τη συγκατάθεση του εργοδότη, ο εργαζόμενος εμφανίζεται να έχει ο ίδιος έγνοια για την αύξηση της παραγωγικότητας στην εργασία και ανάλογα να συμβουλεύει το αφεντικό του. Να και ο «τύπος» του εργαζομένου που θεωρεί δική του την επιχείρηση που δουλεύει και μεριμνά με όλους τους τρόπους να βελτιωθεί η λειτουργία της, προκειμένου αυτό να αποτυπωθεί και στην κερδοφορία της. Αν το επεκτείνει κανείς, καταλήγει να διαβάζει έναν ύμνο στην ταξική συνεργασία...

Η αποθέωση έρχεται με τη «Γλειψιματική» επιστολή, στην οποία γράφεται: «Super Προϊστάμενε. Σήμερα δείχνεις πιο κομψός από ποτέ. Θα ήθελα επίσης να σου πω ότι έχεις χάσει κιλά και ότι τα αστεία που μας είχες πει τις προάλλες τα συζητάει όλο το γραφείο. Super προϊστάμενε, είσαι ένα βήμα πιο μπροστά απ' όλους μας και σε αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Γι' αυτό αδιαμφισβήτητα έρχομαι δεύτερος που σου αναφέρω το kalamaraki day, γιατί προφανώς θα γνωρίζεις γι' αυτόν τον καινούργιο θεσμό (...) Ανυπομονούμε να πάμε για καλαμαράκι και ουζάκι, ώστε να χαρούμε λίγες ώρες ακόμα μαζί σου, όπου η σοφή, μα ταυτόχρονα πρόσχαρη προσωπικότητά σου θα φωτίζει τις όμορφες στιγμές που θα βρισκόμαστε παρέα. ΥΓ: Super Προϊστάμενε, τα παιδιά του γραφείου θα φέρουν και κιθάρα, ώστε να μας πεις το απερίγραπτο, όπως σίγουρα θα το τραγουδήσεις, "κορίτσι του Μάη"».

Κάθε σχόλιο είναι περιττό... 

Ο «τύπος» που τους βολεύει:

Εποχή της αθωότητας δεν υπήρξε ποτέ στον καπιταλισμό. Πολύ περισσότερο σε συνθήκες κρίσης και άκρατου ανταγωνισμού, που το κεφάλαιο είναι αποφασισμένο να ξεμπερδεύει μια κι έξω με έννοιες όπως συνδικαλιστικά δικαιώματα, ταξικό κίνημα, συνδικάτο, διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών και άλλα παρόμοια, για να δημιουργήσει τον «τύπο» του εργαζομένου που απαντάει καλύτερα στις σύγχρονες ανάγκες για κερδοφορία: Τον πειθήνιο, το φοβισμένο, τον ανήσυχο για την παραγωγικότητα της δουλειάς του, τον αποστασιοποιημένο από τη συνδικαλιστική δράση, με την απαιτητικότητα και τις διεκδικήσεις του στο ναδίρ. Τον εργαζόμενο που θα σκέφτεται ότι η ανάπτυξη προς όφελος του εργοδότη του θα σώσει και τον ίδιο, όταν η ίδια του η πείρα τον διδάσκει για το ακριβώς αντίθετο.

ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΑ CAFE MIKEL

Η Πανελλαδική Γραμματεία Επισιτισμού-Τουρισμού του Π.Α.ΜΕ. και το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τουριστικών και Επισιτιστικών Επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης-Πιερίας-Χαλκιδικής καταγγέλλει την εργοδοσία Mikel, που αν και λειτουργεί με franchise , η τακτική που ακολουθεί στα καταστήματα είναι η ίδια.

Υποχρεώνει τους εργαζόμενους να υπογράψουν ιδιωτικό συμφωνητικό - ρήτρα πολλών χιλιάδων ευρώ, δεσμευόμενοι πίστη και υπακοή στην εταιρεία. Η υπογραφή αυτών των συμφωνητικών είναι άκρως αντιδραστική, ισοδυναμεί με αλλαγή της σύμβασης εργασίας και ο εργοδότης μπορεί να απολύσει τον εργαζόμενο άμεσα και χωρίς αποζημίωση. Υποχρεώνει τους εργαζόμενους ακόμα και μετά από ένα χρόνο μετά τη λήξη της εργασίας τους να μην δουλέψουν σε οποιαδήποτε επισιτιστική επιχείρηση, αλλά και να μην ενεργήσουν οποιαδήποτε ανταγωνιστική προς την εταιρεία πράξη, χωρίς να διευκρινίζεται τι είδους είναι αυτή η πράξη. Απαγορεύεται ακόμα και σε συγγενικό πρόσωπο (α’ βαθμού) των εργαζόμενων να εργάζεται σε επισιτιστική επιχείρηση.

► Είναι ή δεν είναι αυτό απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης;

► Μπορεί ή όχι η εταιρία να εντάξει στην ανταγωνιστική πράξη την άρνηση στην αλλαγή συμβάσεων;

► Δίνεται ή όχι με αυτόν τον τρόπο στην εταιρία το ελεύθερο να απολύει τον εργαζόμενο όταν απεργεί; 

Δεν τους φτάνει που δουλεύουμε με τον κατώτατο μισθό, μας θέλουν και με σκυμμένο το κεφάλι. Και δεν άργησαν να το αποδείξουν.

Ζήτησαν από τους εργαζόμενους στο κατάστημα του Mikel στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης να υπογράψουν αλλαγή στη σύμβασή τους από πλήρη σε ημιαπασχόληση, ενώ θα συνέχιζαν να δουλεύουν με ωράριο πλήρους απασχόλησης. Όταν μια συναδέλφισσα αρνήθηκε να δουλεύει, όποτε και αν θέλει η εργοδοσία, την απέλυσαν μετά από τέσσερις μέρες. Έδειξαν με αυτόν τον τρόπο οι εργοδότες της εταιρίας ότι θα κόβουν όποιο κεφάλι δεν δέχεται να δουλεύει με τους όρους που επιβάλουν τα κέρδη τους. Μετά από παρέμβαση του Συνδικάτου στην εργοδοσία η συναδέλφισσα γύρισε στη δουλειά της με ψηλά το κεφάλι. Γιατί το συγκεκριμένο Συνδικάτο, όπως και κάθε σωματείο που είναι ενταγμένο στις δυνάμεις του Π.Α.ΜΕ. , δεν είναι καμιά συμμορία ή γκρούπα που παρασύρει εργαζόμενους σε στραβούς δρόμους. Είναι οι εργαζόμενοι του εκάστοτε κλάδου που παλεύουν οργανωμένα για να μην περνάνε τα βάρβαρα μέτρα στους χώρους δουλειάς, να μην νιώθουν οι υπόλοιποι συνάδελφοι μόνοι τους μπροστά στην αντεργατική λαίλαπα και στην εργοδοτική τρομοκρατία.

Μόλις τέσσερις μέρες  μετά από την γενική πανελλαδική Απεργία στις 9 Απρίλη απολύουν ξανά την εργαζόμενη από το συγκεκριμένο κατάστημα Mikel, προφανώς επειδή άσκησε το νόμιμο δικαίωμά της και απήργησε.

Η Πανελλαδική Γραμματεία Επισιτισμού-Τουρισμού του Π.Α.ΜΕ. και το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τουριστικών Επισιτιστικών Επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης-Πιερίας-Χαλκιδικής καταγγέλλουμε την απόλυση της συνδικαλίστριας συναδέλφου και την εργοδοσία που προσπαθεί να φιμώσει τη φωνή αντίστασης μέσα στο χώρο δουλειάς και ανενόχλητη να περάσει τα αντεργατικά σχέδιά της. Η συγκεκριμένη απόλυση είναι προάγγελος της επίθεσης που θα δεχθούν στα εργασιακά τους δικαιώματα οι εργαζόμενοι από την εργοδοσία. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε σε επαφή με το Συνδικάτο μας, να μη νομίζουμε ότι είμαστε μόνοι μας και αδύναμοι. Πατάνε στο φόβο μας οι εργοδότες για να μας αναγκάζουν να δουλεύουμε με τους όρους που τους βολεύουν και στο τέλος να μην μπορούμε να βρούμε δουλειά.

Το περιστατικό με τη συναδέλφισσά μας δεν είναι το μοναδικό και δεν θα μείνει αναπάντητο. Είναι εκατοντάδες τα παραδείγματα στους χώρους δουλειάς με εργαζόμενους να διώκονται ή να καταδικάζονται επειδή διεκδικούν το δικαίωμα στη ζωή με αξιοπρέπεια.

Να σημάνει συναγερμός! Οι εργαζόμενοι στα Mikel και σε όλο τον κλάδο πρέπει να εμποδίσουν αυτήν την απόλυση. Θέλει οργάνωση και αγώνα για να αντικρούσουμε αυτή τη βάρβαρη πολιτική που εφαρμόζεται στους χώρους δουλειάς και έχει μοναδικό αντίκτυπο στη ζωή μας.

Μαζί με το Συνδικάτο μας να αντιπαλέψουμε σε κάθε χώρο δουλειάς τα μέτρα που μας τσακίζουν τη ζωή. Να ενωθούμε με τους άλλους εργαζόμενους του κλάδου στο Συνδικάτο και σε όλους τους κλάδους.

Μπροστά μας έχουμε την απεργία της Πρωτομαγιάς και πρέπει να δώσουμε δυναμική απάντηση. Οφείλουμε να αναδείξουμε  το ιστορικό, ταξικό περιεχόμενο της 1ης Μάη. Το 8ωρο, η Ασφάλιση, οι Συλλογικές Συμβάσεις, το  δικαίωμα στην Υγεία, στην Παιδεία, το δικαίωμα στην απεργία κατακτήθηκαν με σκληρούς και πολλές φορές αιματηρούς αγώνες. Χιλιάδες πρωτοπόροι εργάτες σε όλο τον κόσμο και στη χώρα μας κρεμάστηκαν, εκτελέστηκαν, τουφεκίστηκαν στις πύλες των εργοστασίων, των ορυχείων για να κατακτηθούν αυτά τα δικαιώματα. 

Κανείς μόνος του!!

Όλοι μαζί μέσα από τα Συνδικάτα μας να παλέψουμε για μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα απέναντι σε όσους μας κατακρεουργούν τη ζωή!!!

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 11/4

Η Ευρωπαϊκή Ένωση συμμετείχε στον διαμελισμό και βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας, στις επεμβάσεις στη Λιβύη, Ιράκ, Μάλι, Σομαλία, Συρία, Ουκρανία, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, υποστήριζε το σχέδια Ανάν και υποστηρίζει το νέο σχέδιο Ανάν στην Κύπρο. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση οδηγεί με τη συνεργασία της Ελληνικής κυβέρνησης το λαό και τη χώρα μας όλο και πιο βαθιά στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, καταστρέφει κάθε κοινωνική  υποδομή σε Παιδεία-Υγειά-Πρόνοια και χαρατσώνει το κάθε τι. 

Επιφυλάσσει για τη γυναίκα μια διαρκή χειροτέρευση της θέσης της με την κατάργηση όλων των δικαιωμάτων γύρω από τη μητρότητα και την εργασία με τα παχιά λόγια του συγκερασμού και της οικογένειας. 

Οφείλουμε να απαντήσουμε και να διεκδικήσουμε Ανθρώπινη ζωή-Ισοτιμία-Χειραφέτηση. 

Ο σύλλογος γυναικών του Ε’ Διαμερίσματος σας καλεί στην εκδήλωση-συζήτηση που οργανώνει με θέμα:
¨Οι επιπτώσεις της πολιτικής της ΕΕ  στο λαό μας και ειδικότερα στις γυναίκες¨

την Παρασκευή 11/04/2014 στις 7:00 μ.μ., στη Μυκηνών 17 (στάση Μπότσαρη). 

ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ

«Η Ελλάδα βγήκε στις αγορές», πανηγυρίζουν από χτες οι κεφαλαιοκράτες και τα αστικά κόμματα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το ελληνικό κράτος μπορεί πλέον να δανείζεται απευθείας από τράπεζες, για να ανταποκρίνεται στις οικονομικές του ανάγκες, ενώ δε χρειάζεται να απευθυνθεί ξανά σε ΕΕ και ΔΝΤ για δανεισμό. Η περίφημη «έξοδος στις αγορές» συνδέεται προπαγανδιστικά με το «τέλος των μνημονίων και της τρόικας», με την έξοδο από την οικονομική κρίση. Υπόσχονται ότι η ανάκαμψη της οικονομίας, οι επενδύσεις θα φέρουν το τέλος των βασάνων του λαού. Αυτά λέει η κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, ενώ αρχικά αμφισβητούσε τη δυνατότητα εξόδου στις αγορές, μιλώντας για κυβερνητικό τρικ ενόψει εκλογών, τώρα λέει ότι η έξοδος ήταν βιαστική, γιατί αποδυναμώνεται η αναγκαιότητα αναδιάρθρωσης του χρέους, το οποίο είναι μη βιώσιμο και ταυτόχρονα το αυξάνει. Ετσι, στήνεται άλλος ένας ακόμα καβγάς για το πώς θα πρέπει να στηριχτεί η καπιταλιστική ανάκαμψη.

Γιατί, όμως, η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να περιμένουν τίποτα θετικό για τα συμφέροντά τους από την έξοδο στις αγορές, είτε τώρα είτε αργότερα, μετά από «κούρεμα» του χρέους, όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ; 

Γιατί η συμμετοχή στις διεθνείς χρηματαγορές είναι αναγκαία για τη στήριξη του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, δε «στέκεται» καπιταλιστικό κράτος χωρίς να δανείζεται. Αυτό το «χρέος» φορτώνεται πάντα στις πλάτες των εργαζομένων των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Το δίλημμα, λοιπόν, δεν είναι με ποιους όρους θα βγει η Ελλάδα στις χρηματαγορές.

Ο δανεισμός του ελληνικού κράτους από τις τράπεζες είχε σταματήσει από το 2010, όταν η Ελλάδα, εν μέσω καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, μπήκε στα «μνημόνια». Με τα «μνημόνια» επιταχύνθηκε η υλοποίηση αντιλαϊκών μέτρων, με στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού κεφαλαίου, μέτρα προσχεδιασμένα στο πλαίσιο των κατευθύνσεων της ΕΕ. Η φοροληστεία, οι περικοπές αξιοποιήθηκαν για να αποπληρώνονται τα δάνεια και για να δοθούν χρήματα για επενδύσεις του κεφαλαίου. Τώρα, ο δανεισμός από τις τράπεζες σημαίνει μεγαλύτερη δυνατότητα του κράτους να χρηματοδοτεί καπιταλιστικές επενδύσεις, ενισχύοντας τους μεγαλοεπιχειρηματίες. Οι ιδιωτικοποιήσεις και τα μέτρα απελευθέρωσης της αγοράς στο τελευταίο πολυνομοσχέδιο ενισχύουν πολύμορφα τους καπιταλιστές.

Για την εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα θα συνεχίζουν να εφαρμόζονται «στον αιώνα τον άπαντα» τα βάρβαρα μέτρα σε μισθούς, συντάξεις, Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, φόρους, γιατί με ή χωρίς μνημόνια υπηρετούν τη στρατηγική του κεφαλαίου. Η ανάκαμψη ακόμα και αν δημιουργήσει ορισμένες θέσεις εργασίας σε ορισμένους κλάδους, αυτές θα είναι αβέβαιες με μισθούς πείνας, ενώ ελάχιστα θα αντιμετωπίσει το τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας με το 1,5 εκατ. ανέργους, όπως άλλωστε προβλέπουν και τα δικά τους επιτελεία. Βεβαίως, δεν αναιρείται ούτε η μόνιμη εποπτεία της ΕΕ στην Ελλάδα, που άλλωστε αφορά στο σύνολο σχεδόν των κρατών - μελών της ΕΕ.

Το ζήτημα για τους εργαζόμενους είναι ότι, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης με όποια κυβέρνηση και όποιο μείγμα, εκτός από τη διαρκή υποτίμηση δικαιωμάτων και αναγκών τους θα φορτώνονται πάντα τα χρέη, τα δάνεια του κεφαλαίου και του κράτους του.

Το ζητούμενο είναι η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα να οργανώσουν τη δική τους ισχυρή εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση ενάντια σε κεφάλαιο, ΕΕ, κυβέρνηση, κόμματα του ευρωμονόδρομου. Η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, η ενίσχυση της λαϊκής συμμαχίας εκτός του ότι μπορεί να βάλουν εμπόδια στην αντιλαϊκή επίθεση ανοίγουν το δρόμο για την αποδέσμευση από την ΕΕ, για τη μονομερή διαγραφή του χρέους με εργατική - λαϊκή εξουσία.

(Πηγή: Ριζοσπάστης 10/4/2014)